Laat een lijn een structuur worden
Dragon Bench fascineert door de afstand tussen een dunne metaallijn en een aanzienlijk meubelvolume. Het netwerk maakt die afstand zichtbaar: herhaalde afzettingen bouwen een open lichaam in plaats van het achter een doorlopend oppervlak te verbergen.
De National Gallery of Victoria beschrijft een roestvaststalen werk dat via robotische metaaldepositie is gemaakt en noemt Joris Laarman Lab in Amsterdam als fabrikant.1 Het proces hoort bij zowel het uiterlijk als het maken van het ontwerp.
De openingen doen visueel werk
Gaten laten licht door de bank reizen en onderscheiden haar van de schaduw die zij werpt. Dichte en open gebieden geven het oppervlak een veranderend ritme. Rond het object bewegen onthult nieuwe overlappingen, geen vast patroon op een vlakke huid.
Daarom gaat nuttige informatie verloren wanneer men het alleen “3D-geprint” noemt. Het relevante materiaal is metaal dat in een groeiende structuur wordt afgezet.13 De zichtbare lijnen horen bij een specifiek fabricageonderzoek, niet bij een algemeen kunststofprinteffect.
Een prototype is één specifiek object
High Museum noemt zijn werk uit 2014 uitdrukkelijk een MX3D Dragon Bench-prototype.3 MFAH registreert een ander exemplaar als ontworpen in 2014 en gemaakt in 2015; NGV noemt zijn exemplaar editie 4/8.21 Dezelfde ontwerpnaam maakt die objecten niet uitwisselbaar.
Die verscheidenheid houdt het experiment levend in het verhaal. Dragon Bench vraagt hoe meubels eruit kunnen zien wanneer het proces materiaal langs nieuwe paden kan plaatsen. In het open lichaam blijft die vraag zichtbaar, ook nadat het maakproces is voltooid.
