Een stoel met veranderende dichtheid
De interessante verandering in Joris Laarmans Aluminium Gradient Chair gebeurt binnen het materiaal. Open celgebieden maken plaats voor dichtere delen. Het NGV beschrijft een 3D-geprinte aluminium stoel waarvan een computeralgoritme cellen, dikte en patroon varieert volgens de constructieve eisen.1
Zo wordt dichtheid deel van de tekening. Een ontwerper kan een stoel beschrijven via zijn buitencontour; hier is ook de verdeling van materiaal daarbinnen een zichtbare beslissing. Sommige plekken kunnen opener worden terwijl andere naar massief metaal toegaan.
Het museum vergelijkt het principe met botten en planten. Het bruikbare punt van die vergelijking is variatie: verschillende gebieden kunnen verschillende hoeveelheden structuur krijgen. De vergelijking helpt begrijpen hoe het materiaal per gebied anders kan worden verdeeld.1

Eén aluminium prototype
Het NGV registreert dit object als Microstructures, aluminium gradient chair, prototype, gedateerd 2014. Het Triennial-bijschrift noemt het eveneens een constructief prototype van aluminium. Beide records gaan over hetzelfde werk, inventarisnummer 2016.425.12
Het collectierecord onderscheidt twee rollen: Joris Laarman ontwierp het en Joris Laarman Lab in Amsterdam vervaardigde het. Zo blijft het materiaalexperiment verbonden met de werkplaats die dit specifieke object realiseerde.1
Een prototype geeft een vraag een fysieke schaal. Hier is die vraag zichtbaar over de breedte van een zitting en de hoogte van een rug: hoe moet een stoel zijn materiaal verdelen?
Door het oppervlak heen kijken
Een open celgebied laat het oog in en door de structuur kijken. Een dichter gebied onderbreekt dat zicht. De overgang maakt het oppervlak ingewikkelder dan een gelijkmatige plaat.
De meest verhelderende manier van kijken is een verandering te volgen. Merk op waar openingen zich beginnen te sluiten en volg het patroon naar een massiever gebied. De stoel maakt variatie zichtbaar, al kan kijken alleen niet bevestigen hoeveel gewicht een deel kan dragen.
Het memorabele idee is precies: een stoel hoeft niet overal dezelfde materiaaldichtheid te hebben. Hier krijgt het maken van die verschillen een eigen vorm.
