Een huwelijk dat een uitzondering nodig had
In januari 1830 trouwde Thomas Day met Aquilla Wilson in Virginia. North Carolina, waar hij zijn meubelmakersbedrijf had, verbood vrije zwarte mensen de staat binnen te komen. Aquilla kon niet simpelweg daarheen verhuizen om bij haar man te wonen.5
Day verzekerde zich van de steun van tweeënzestig witte buren, en een bijzondere wet stond haar toe zich bij hem te voegen. De procureur-generaal van de staat stond ook voor Day in en noemde daarbij zijn eigendom van slaafgemaakte mensen onder de redenen om de uitzondering toe te staan.5
De episode brengt twee delen van zijn leven in dezelfde kamer: Day werd zelf met raciale beperkingen geconfronteerd, en hij oefende macht uit over mensen die hij slaafgemaakt hield. Beide horen bij de geschiedenis van zijn succesvolle werkplaats.
Curven die klanten konden herkennen
Het meubilair biedt een veel onmiddellijker inleiding. Op de museumfoto draaien de armen van de canapé in brede voluten, terwijl gebogen omtrekken het bergmeubilair erachter levendig maken.1
De Smithsonian beschrijft de sculpturale vormen en kenmerkende curven van Days productie. Gemaakt voor welvarende interieurs, gaf het meubilair bekende types een krachtige aanwezigheid.2
Het schrijfbureau dat hieronder staat toont een ander gebruik van dat zelfvertrouwen. Zijn hellende werkvlak zit tussen hoge bergsecties, met sterk gevormde voeten eronder. Nuttige vakken en een nadrukkelijke omtrek delen hetzelfde object.4
Stoomkracht en veel handen
Day was tegen 1827 in Milton gevestigd. Zijn bedrijf had tegen 1847 stoomgedreven machines en was tegen 1850 de grootste meubelwerkplaats van North Carolina. Leerlingen en slaafgemaakte mensen werkten daar.3
Die productieschaal verandert hoe we de naam van een maker lezen. Hout voorbereiden, verbindingen zagen, meubilair monteren en oppervlakken afwerken zijn aparte taken. De naam die aan de werkplaats hangt kan ons niet vertellen wie elk van die taken uitvoerde.
De sterke familiegelijkenis tussen stukken is bewijs van georganiseerde productie en ontwerpbeslissingen. Ze maakt van de arbeid van de hele werkplaats niet het werk van één paar handen.
De prijs van de instorting van de werkplaats
Days financiële instorting viel ook op de mensen die hij slaafgemaakt hield. De staatsgedenkplaats legt hun verkoop in 1858 vast.3 De bedrijfsgeschiedenis wordt een geschiedenis van mensen wier leven ontworteld kon worden om de schulden ervan te dekken.
Dat feit verandert de betekenis van het gepolijste meubilair. Days prestatie als zwarte meubelmaker onder racistische wetten was aanzienlijk. Slaafgemaakte arbeid hoorde bij de manier waarop zijn bedrijf werkte, en het bezit van mensen had zijn familie zelfs geholpen een uitzondering op die wetten te krijgen.
De curven blijven opvallend. Wat moeilijker als eenvoudig te zien wordt, is de naam op het label: hij markeert een ontwerper, een bedrijf en een werkplaats waarvan de makers niet allemaal de vrijheid van de eigenaar deelden.
