Grenen, singelband en een schuifdeur
Rond 1940 dienden Porset en Guerrero een inrichtingsvoorstel in voor MoMA's Latin American Competition for Organic Design in Home Furnishings. Het werd de grondslag voor meubilair dat in 1947 voor boerenfamilies in Coyoacán, Mexico, is ontwikkeld.3
De materialen hebben specifieke taken. Grenen vormt het meubilair; ixtle, een plantenvezel die in Mexico beschikbaar is, maakt de singelband van het veldbed en de stoel. Jute schermt de schuifdeuren en het eind van de wandkast af.3
Dat laatste detail is makkelijk te missen. Een kastfront hoeft geen volgende dichte plank te zijn: gevlochten schermwerk kan de opening binnen het frame vullen. Het voorstel laat je zoeken waar stevigheid nodig is en waar een gespannen of gevlochten vlak het werk kan doen. Slapen, zitten en bergen vragen verschillende antwoorden, ook binnen één kamer.
De curve die het lichaam opvangt
Porset werd in Cuba geboren en werkte in Mexico. Haar meubilair bouwde voort op vormen die daar al bekend waren, waaronder de butaque: een lage stoel met een achteroverhellende rug. Ze ontwierp versies van dit gevestigde type.21
Het exemplaar van MoMA, gedateerd rond 1957, combineert gelamineerd hout met vlechtwerk. Het frame draagt een gebogen gevlochten vlak dat van zitting naar rug doorloopt. Volg die lijn en het ontwerp wordt makkelijk te begrijpen: het hout houdt de omtrek terwijl het vlechtwerk de ruimte tegen het lichaam vult.1
Naast het eerdere inrichtingsvoorstel gezet maakt de stoel een nuttig verband. Vlechtwerk kan een rustend persoon steunen of een kast sluiten. Zijn rol verandert met zijn positie, spanning en frame. Bekende materialen laten genoeg over om door een ontwerper te worden beslist.
De tweede naam op de tekening
Porsets bijdrage ontbrak in de oorspronkelijke vermelding bij de wedstrijdinzending. MoMA noemt haar nu naast Guerrero.3
Die correctie doet ter zake voor dit bepaalde project. Een voorstel over gewoon huiselijk leven kwam uit een samenwerking, en toch liet het gegeven eerst één bijdrager verdwijnen. Beide namen naast de tekening houden herstelt een deel van het werk dat het grenen en het vlechtwerk ons niet op eigen kracht kunnen vertellen.
De kamer blijft gedenkwaardig door de zorg die aan bescheiden taken is besteed: een lichaam dat op singelband rust, bezittingen achter een schuifscherm. Die dagelijkse behoeften verdienen doelbewust ontwerp, voor wie de kamer ook bedoeld is.