Het gekruiste frame blijft staan
Van de zijkant kruisen de eiken delen onder de zitting tot een krachtige X. Snijwerk benadrukt de knooppunten en de uiteinden, waardoor de constructie van de stoel een actief deel van zijn uiterlijk wordt. Hij kijkt terug naar historische vormen en biedt tegelijk een stevig vast frame.
Het Met verbindt het ontwerp met een stoel die in de meubelpublicatie van Crispijn de Passe uit 1642 is afgebeeld. Die vergelijking is preciezer dan het object een bewaarde middeleeuwse stoel noemen, en ze impliceert niet dat het negentiende-eeuwse frame inklapt.1
Een ontwerp kan zijn auteur overleven
Pugin stierf in 1852. Holland & Sons maakte deze stoel in 1859 voor de Speaker's House. De twee data horen bij verschillende soorten werk: bedenken en produceren.1
Dat is een nuttige correctie op de manier waarop meubilair vaak wordt benoemd. “De stoel van Pugin” kan het ontwerp benoemen zonder te beweren dat hij juist dit object bij het verlaten van de werkplaats begeleidde. De naam van de maker bewaart de praktische voortzetting van het plan.
Een institutionele kamer verzamelt verschillende data
Het verslag van het parlement over de Crimson Drawing Room beschrijft een mengeling van inrichting, waaronder stukken die met de jaren 1850 worden verbonden, stoelen van Pugin die veel later zijn verworven en een tapijt dat in de jaren 1980 opnieuw een historisch ontwerp gebruikt. Die kamer is een andere omgeving dan de bepaalde geschiedenis van de stoel in het Met, maar ze laat zien hoe de Speaker's House haar inrichting heeft opgebouwd en vernieuwd.2
Een kamer kan daardoor qua vormgeving samenhangend lijken zonder dat alles erin één productiedatum deelt. Instellingen bewaren ontwerpen, verplaatsen objecten en geven vervangingen in opdracht. Hun interieurs hebben gebruiksgeschiedenissen en niet alleen momenten van ontstaan.
Het leer heeft een later leven
Het rode leer van de stoel is modern, al dragen de persing en de vergulding er sterk aan het huidige uiterlijk bij. Het eikenhout en de zichtbare bekleding kunnen niet eenvoudig dezelfde leeftijd krijgen.1
Op de frontfoto maakt het rode veld het gesneden frame makkelijker te lezen. Op het schuine aanzicht komt de X-constructie naar voren. Samen tonen ze hoe constructie en oppervlak samenwerken, zelfs wanneer hun geschiedenissen verschillen.
De meest gedenkwaardige les van de stoel zit in zijn data. De dood van een ontwerper maakte geen einde aan het gebruik van zijn vormen, en een bewaard houten frame hield zijn bekleding niet onveranderd. Het object dat nu voor ons staat draagt zowel continuïteit als vernieuwing.