Een ruimte voor verslaggevers
Gerrit Rietveld stelde de Press Room Chair in 1958 voor als stoel voor journalisten bij UNESCO in Parijs. Volgens Spectrum verhinderden een krap budget en weinig tijd de uitvoering voor die ruimte. Er kwam ander meubilair, terwijl tekeningen en modellen bewaard bleven. Die vormden de basis voor productie in 2014.12
Tot het materiaal dat Spectrum toont, behoort een schets op de achterkant van een envelop. Dat geeft het verhaal een menselijk begin: een voorstel op een alledaags stuk papier. De uitgevoerde stoel zou veel later komen, waarbij de verhoudingen tussen zijn onderdelen nog steeds als uitgangspunt voor productie konden dienen.1
De beoogde situatie aan een leestafel helpt de opzet te begrijpen. Een zittende journalist heeft een plek nodig en moet zich kunnen richten op wat er om hem heen gebeurt. De latere stoel combineert een onderstel dat op zijn plaats blijft met een bovenste deel dat kan draaien.
Een zitting die kan draaien
Spectrums latere productblad beschrijft een draaivoet met terugkeermechanisme. De zitting kan van richting veranderen en naar haar uitgangsstand terugkeren, terwijl het onderstel op zijn plaats blijft. De beweging ontstaat in de verhouding tussen de voet en het bovenste deel van de stoel.2
Daarboven blijven de gestoffeerde zitting en rugleuning als vlakken herkenbaar. De producent beschrijft dubbele naden die hun randen benadrukken. De houten armleggers behouden hun eigen contour naast de stoffering. Zo blijft de grotere geometrie van de stoel door de bekleding heen leesbaar.1
Spectrum vergelijkt de hoek van zitting en rug, samen met de hoog ogende armleggers, met Rietvelds Rood-blauwe stoel. Die vergelijking biedt een manier van kijken: volg de verhouding tussen de vlakken en merk vervolgens hoe stoffering en een draaibaar onderstel deze stoel een andere aanwezigheid in de ruimte geven.1
Op de schaal van een ruimte
Draaien verbindt het kleine mechanisme van een stoel met de ruimte eromheen. Dezelfde zitting kan naar een tafel wijzen en daarna naar een buur. Iemand verandert van richting terwijl het onderstel zijn plek op de vloer behoudt.
De houten armleggers en de naden geven die beweging een leesbaar kader. Hun lijnen blijven duidelijk terwijl het bovenste deel draait. Een paar gewone positiewisselingen maken zo de verhouding tussen het zittende lichaam en de ruimte begrijpelijk.
De tweede kans van de tekening krijgt vorm in die reeks: gaan zitten, naar iemand toe draaien, weer naar de tafel kijken. Het historische voorstel wordt begrijpelijk door een handeling die op een werkdag vele malen kan terugkomen.
