Een oppervlak met twee taken
Mesh Chair maakt het gebruikelijke onderscheid tussen een dragend frame en een toegevoegde bekleding minder vanzelfsprekend. Het oppervlak van strekmetaal beschrijft zitting en rug en behoort tegelijk tot de constructie van de stoel.
MoMA registreert zijn exemplaar als gepoedercoat strekmetaal en dateert het op 2005. Het noemt Chris Kabel en vermeldt Werkplaats Martin van Oel als fabrikant.1
De openingen horen bij het visuele betoog. Ze laten het oog door een oppervlak kijken dat toch een duidelijke omtrek heeft. Zo kan de stoel tegelijk open en doorlopend lijken. Het herhaalde patroon houdt het materiaal leesbaar wanneer het van richting verandert.
Een naad kan een constructieve lijn zijn
In de uitleg die MoMA aanhaalt, vergelijkt Kabel de vervaardiging met kleding. Patroondelen worden uit strekmetaal gesneden en langs naden verbonden; hun driedimensionale ordening geeft de uiteindelijke vorm haar stijfheid.1
De studio beschrijft hoe de delen over een mal worden gevormd en aan hun randen worden gelast. Dat verklaart waarom een naad aandacht verdient: het is de lijn waar gevormde oppervlakken één object worden.2
De vergelijking met kleding is bruikbaar omdat zij de aandacht van een plat patroon naar een volume verplaatst. Een deel dat als oppervlak begint, kan draaien, buigen en zijn buur ontmoeten. De vorm hangt van die verhoudingen af én van de uitstraling van het materiaal.
Een naad wordt zo iets wat het oog door de stoel kan volgen. Zij biedt een route tussen de herhaalde kleine openingen en de veel grotere vorm waarin ze zitten.
Door het patroon kijken
Van een afstand heeft de stoel een silhouet. Dichterbij worden het patroon van het strekmetaal en de lijnen tussen de gevormde delen zichtbaar. De beweging tussen die schalen draagt bij aan het kijkplezier.
Ook de poedercoating hoort bij de materiaalbeschrijving van het museum. Zij geeft het metalen gaas een afgewerkt oppervlak en laat het open patroon zichtbaar.1
Kabels kledingvergelijking blijft bruikbaar nadat de technische uitleg eindigt. De stoel stelt een vertrouwde vraag in een onverwacht materiaal: hoe verbind je oppervlakken zodat er een volume ontstaat?