Bone Chair: een structuur die het werk volgt

De vertakkingen volgen een probleem

Bone Chair oogt organisch doordat zijn structuur werd ontwikkeld via een proces geïnspireerd door groei. Joris Laarman gebruikte optimalisatiesoftware uit de auto-industrie om te onderzoeken waar materiaal nuttig constructief werk kon verrichten. MoMA verbindt de resulterende aluminium stoel met 2006.¹

Het idee wordt zichtbaar in de veranderende dikte van de ondersteuningen. Delen kunnen in een bredere aansluiting samenkomen en verderop weer versmallen. De omtrek suggereert een verdeling van werk in plaats van een verzameling identieke stokken onder vaste hoeken.

De natuur leverde een principe

MoMA verklaart de biologische vergelijking via botten die massa concentreren waar spanningen dat vragen. Dat is iets anders dan alleen het uiterlijk van een skelet lenen. Laarman wilde een generatief principe gebruiken om tot een vorm te komen.¹

Het onderscheid geeft de lezer een nuttige vraag. Wanneer een meubel op de natuur lijkt, levert de natuur dan een motief, een materiaal of een manier om de structuur te ontwikkelen? Bone Chair hoort bij dat laatste gesprek, hoewel het afgewerkte voorwerp door menselijke keuzes en productietechnieken wordt gemaakt.

Geen biologische vergelijking beantwoordt iedere vraag over het meubel. Ze verklaart het ontwerpproces; ze is geen belastingscertificaat voor een bepaalde stoel.

Een papieren stoel hoort bij het verhaal

Het Rijksmuseum bewaart een papieren studie op ware grootte voor Bone Chair. De gelaagde constructie en geregistreerde aantekeningen bewaren een andere fase van het werk, vóór het veel dunnere resultaat in gegoten aluminium. Een digitaal proces leidde nog steeds tot een fysiek voorwerp dat kon worden bekeken en bewerkt.²

Die studie maakt een anders ongrijpbaar deel van ontwerpen tastbaar. Een berekening neemt vragen over schaal, verhouding en het contact tussen lichaam en oppervlak niet weg. Het papieren voorwerp hoort bij de route tussen een methode en een meubel.

Houd de registraties gescheiden

Het Centraal Museum dateert zijn aluminium exemplaar op 2007 en vermeldt de band met het in 2006 gepresenteerde Smart Deco-project. De objectdatum en MoMA’s ontwerpdatum hoeven niet identiek te worden gemaakt om een samenhangende geschiedenis te vertellen.³

Kijk nog eens naar een vertakkende aansluiting. Daar ontmoeten een biologische vergelijking, een berekening, een model en een productiebeslissing elkaar zichtbaar. De ogenschijnlijk natuurlijke omtrek bevat een heel specifieke geschiedenis van gereedschappen.