Een lijn met een bestemming
Sommige stoelen verbergen hun maakproces onder een gladde afwerking. Endless laat zijn maakproces aan het oppervlak zichtbaar blijven. Een dikke kunststoflijn wordt in lagen neergelegd; de route blijft zichtbaar in de ribbels. De National Gallery of Victoria onderscheidt Dirk Vander Kooijs ontwerp uit 2010 van het eigen exemplaar, gemaakt in 2016.1
Een vertrouwd voorwerp krijgt zo een ongewoon ritme. Een stoel heeft nog steeds een zitting, rug en steun vanaf de vloer nodig, maar die onderdelen lees je hier via het pad van geleidelijk aangebracht materiaal. De lijn is tegelijk een maakwijze en iets om later naar te kijken.
Een robot wordt een tekengereedschap
De ifa-collectie noemt hergebruikte kunststof in het project.2 NGV’s tentoonstellingsmateriaal beschrijft de robotproductie.3 De robot verdwijnt niet achter een onberispelijk industrieel oppervlak: de stoel laat de productiebeweging bijdragen aan zijn verschijning.
Kijk langs de lagen in plaats van er dwars op. Richtingsveranderingen voeren het oog door het voorwerp; de dikte van het neergelegde materiaal maakt de schaal van het proces zichtbaar. Het lijkt eerder op het volgen van een getekende lijn dan op het lezen van een volkomen gladde gevormde schaal. Dat is een interpretatie van het zichtbare proces, geen technisch printrecept.
Een eerder materiaalleven blijft aanwezig
NGV’s tentoonstellingstekst noemt afgedankte koelkastinterieurs als bron van het polycarbonaat in dit verhaal.3 Materiaal uit een ander dagelijks voorwerp wordt beschikbaar voor een nieuwe toepassing.
Die specifieke geschiedenis vertelt meer dan een onbewezen milieubelofte. Ze verbindt een gewoon apparaat, een werkplaatsmachine en een zitplaats. Endless maakt die reis prettig leesbaar: de kunststof heeft ander werk gekregen en het nieuwe oppervlak houdt bij hoe dat werk is gedaan.