Twee profielen beginnen een nieuwe vorm
Het vertrekpunt is verrassend herkenbaar. MoMA beschrijft twee historische meubelprofielen die via een digitaal proces een nieuwe driedimensionale vorm worden.1 Het resultaat bewaart de herinnering aan rijk uitgewerkt oud meubilair, maar komt niet tot rust in één vertrouwde omtrek.
Daarom beloont de tafel een veranderend standpunt. Een bocht die eerst een versierde rand lijkt, blijkt deel van een groter doorlopend lichaam. De historische verwijzing geeft het oog iets herkenbaars; de transformatie houdt het in beweging.
Doorsneden maken het volume mogelijk
De vloeiende vorm is opgebouwd uit dicht opeenvolgende verticale doorsneden. MoMA beschrijft computergesneden berkendelen die met de hand worden verlijmd; Demakersvan noemt berkenmultiplex en handmatige afwerking.12
De fijne herhaalde lijnen geven een ogenschijnlijk vloeibaar object een zichtbaar ritme. Elke doorsnede heeft een fysieke rand. Samen maken ze een volume dat vanuit één vlak profiel moeilijk te begrijpen zou zijn. Computerbesturing neemt het werk van samenbrengen niet weg.
Precisie kan ruimte laten voor de hand
MoMA noemt zowel Demakersvan als Jeroen Verhoeven, vermeldt Demakersvan als fabrikant en dateert het ontwerp op 2004.1 De studio beschrijft een gelimiteerde editie, geen gewone massaproductie.2
Cinderella boeit door die combinatie. Digitale transformatie maakt de ongebruikelijke geometrie mogelijk; assemblage en afwerking maken er een tastbare tafel van. Het proces geeft historische meubels nieuw leven zonder eenvoudigweg een oude vorm te kopiëren.
