Een ontwerper kon ook een uitnodiging maken
Martin Vissers werk omvat de meubels die hij ontwierp en de kansen die hij voor anderen schiep. Bij Spectrum hoorde een heldere stoel of bank bij een grotere collectie, gevormd door uitnodigingen aan andere ontwerpers. In zijn verzamelpraktijk kon een plek in een kamer ook een plek voor een nieuw artistiek idee worden. Die activiteiten worden samen begrijpelijker dan als losse lijsten verdiensten.
Spectrum vermeldt dat hij na werk op de meubelafdeling van De Bijenkorf werd uitgenodigd hoofdontwerper te worden. Het noemt ontwerpers die hij in de collectie bracht, onder wie Gerrit Rietveld, Friso Kramer en Benno Premsela.1
Kiezen wie er nog meer bij hoort
Een meubelcollectie heeft een standpunt, ook wanneer de stukken verschillende auteurs hebben. Een andere ontwerper uitnodigen betekent bepalen welke soorten werk met elkaar kunnen spreken en wat een fabrikant beschikbaar moet kunnen maken.
Vissers eigen meubels verklaren een deel van dat oordeel. Hun heldere ordening van onderdelen maakt een gebruiksvoorwerp leesbaar. Dezelfde fabrikantengeschiedenis beschrijft zijn belangstelling voor eenvoudige vormen, materiaal en constructie. Opdrachten konden die vragen via andermans werk uitbreiden.1
De collectie was een veranderend huishouden
Het Kröller-Müller Museum beschrijft bij Little Arena een verzameling verbonden met Martin en zijn broer Geertjan, waarvan een kleinere groep een vaste plek hield in het huis van Martin en Joke. Werken konden worden geruild of verkocht om ruimte te maken voor jongere artistieke ontwikkelingen. De verzameling was zowel een activiteit als een opeenhoping.2
De verschillende deelnemers doen ertoe. Het museum noemt Mia en Martin Visser afzonderlijk als vroege Europese verzamelaars van Dan Flavins werk. Wie die geschiedenissen terugbrengt tot de achternaam van één verzamelaar, verwijdert mensen uit de relaties die de collectie mogelijk maakten.4
Ruimte maken buiten het huis
De bredere museumgeschiedenis beschrijft onderhandelingen waardoor werken van de Vissers in een openbare collectie konden komen. Persoonlijk oordeel, relaties met kunstenaars en eigen museumambities ontmoetten elkaar in die beslissingen.3
Dat maakt een bank en een kunstwerk niet uitwisselbaar. Het laat zien waarom toegang regelen, samenwerkingspartners kiezen en ruimte maken betekenisvol werk kunnen zijn. Vissers aanwezigheid leeft voort in meubels, maar ook in de ruimte die andermans ideeën ernaast kregen.
