Een fauteuil met lucht eromheen
Oase scheidt het deel dat het lichaam ontvangt van de structuur die het draagt. Een gestoffeerde zitting en rug bevinden zich boven een open ondersteuning van stalen buis. Het resultaat is een fauteuil met ruimte rond en onder de zitting, in plaats van een grote gestoffeerde massa.
Het Centraal Museum dateert het ontwerp op 1958 en noemt Wim Rietveld als ontwerper en De Cirkel als uitvoerende fabrikant. De materiaalregistratie is bijzonder nuttig: kunststof, bekleding en stalen buis worden allemaal vermeld.1
Lees vanaf de rand naar binnen
De buitenrand begrenst het zitgedeelte. De stof raakt de gebruiker; de ondersteuning blijft eronder en eromheen. Aan de zijkant vormt een armlegger nog een smaller horizontaal vlak. Die verschillen in dikte en positie geven de stoel veel van zijn karakter.
Dat is een nuttige manier om een industrieel gemaakt voorwerp te bekijken. Begin bij de vlakken die iemand raken en volg dan hoe ze de vloer bereiken. Een stoel kan als een geheel ogen terwijl de onderdelen heel verschillende vormen en doelen behouden.
De aanvullende museumregistratie noemt opnieuw textiel, kunststof en stalen buis. Ze koppelt niet elk materiaal aan een bepaald onderdeel en specificeert geen exacte kunststofsamenstelling. Dat onderscheid doet ertoe: een materiaallijst identificeert niet de constructie van een onzichtbaar deel.2
De bedrijfsnaam doet ertoe
Oase hoort bij Wim Rietvelds werk met De Cirkel. Zijn bredere museuminventaris omvat ook meubels voor Gispen. Wanneer voorwerpen kort worden beschreven, kan de overstap van een ontwerper tussen bedrijven die geschiedenissen uitwisselbaar laten lijken, maar de collectieregistraties houden ze gescheiden.3
Die scheiding helpt een loopbaan via productierelaties te zien. Een bedrijfsnaam is één gegeven; het model, de toegeschreven ontwerper en de materialen zijn andere. Je moet ze samen lezen in plaats van ze van een naburig ontwerp te lenen.
Een ruimte voor de zittende persoon
De twee Oase-registraties geven overeenkomende totale maten en behouden hun eigen museumidentiteit. Het zijn voorbeelden van één ontwerp, geen vrijbrief om hun maten of bekleding aan iedere bewaarde stoel toe te kennen.12
Het grotere inzicht is zichtbaar zonder meetlint. Oase geeft het lichaam een gevormde zitplek terwijl de ondersteunende structuur zichtbaar open blijft. De uitnodiging tot ontspannen zit in een ordening van afzonderlijke delen. Die delen volgen verandert een ogenschijnlijk eenvoudige fauteuil in een zorgvuldig georganiseerde kleine ruimte.
