Een bos dat in een vlak vel past
Een gordijn brengt meestal een breed oppervlak tussen een kamer en haar licht. Until Dawn geeft dat oppervlak een andere rol. Bladeren, dieren en de ruimten ertussen maken een paneel waar het oog doorheen kan blijven kijken.
Studio Tord Boontje vermeldt 2004 bij het ontwerp, noemt Artecnica en identificeert het velmateriaal als Tyvek. Het verslag beschrijft een rijk paneel van flora en fauna dat met licht en schaduwen werkt.1
Het interessante zit niet alleen in de uitgesneden vormen. Open ruimte levert een ander deel van het patroon. Een muur, raam of de helderheid daarachter kan binnen het beeld verschijnen, waardoor hetzelfde vlakke vel bij ander licht anders leest.
De vouw onthoudt zijn plaats
De studio beschrijft hoe het materiaal in vier lagen wordt gevouwen om in de stansmachine te passen. De gevouwen stapel wordt samen gesneden en daarna geopend. Spiegelrelaties verschijnen doordat overeenkomstige sneden tegelijk door verschillende lagen zijn gemaakt.1
Het resultaat keert de aandacht op een bruikbare manier om. Wat eerst een vrij samengesteld natuurtafereel lijkt, draagt ook een spoor van een heel bepaalde productieopstelling. De vouw is als handeling verdwenen, maar blijft in de symmetrie leesbaar.
Boontjes verslag wijst op een hert en zijn spiegelbeeld, een halve libel die heel wordt en vogels die elkaar beantwoorden. Die voorbeelden verklaren hoe een industriële bewerking een klein tafereel kan suggereren in plaats van zichzelf als machineproces te presenteren.1
Een vel kan aanpasbaar blijven
De studio beschrijft ophanglussen en een lengte die zonder naaien kan worden ingekort. Die horen naast de productiemethode bij de uitleg van het product. Het gordijn is opgevat als een licht vel met een open patroon, niet als een zwaar textiel dat een ingewikkelde randafwerking nodig heeft.1
Dat karakter past bij het visuele argument van het ontwerp. Het paneel kan een aanzienlijk oppervlak vullen, terwijl de openingen voorkomen dat het als een volledig dichte grens leest. Het geeft de kamer een beeld én een veranderende verhouding tot wat erachter ligt.
Natuur via precieze middelen
Boontjes studiobiografie plaatst verlichting, meubels en producten binnen dezelfde praktijk. Until Dawn maakt één verbinding bijzonder duidelijk: belangstelling voor natuurlijke vormen kan via exacte productiemethoden werken, zonder de methode te laten verdwijnen.2
Kijk over het paneel en dan terug naar de spiegelas. Het patroon levert een tafereel, terwijl de herhaalde verhoudingen de herinnering bewaren aan een gevouwen stapel die een machine binnenging. Het maken zit al in het beeld.
