Het bed staat niet altijd in de weg
Een gewoon bed legt een doorlopende claim op een kamer. Het bezet zijn rechthoek terwijl je slaapt, terwijl je eet en terwijl je ergens anders bent. Het voorstel van Colombo vroeg of een deel van die claim tijdelijk kon worden.
In het persbericht van de tentoonstelling uit 1972 kunnen twee bedden en een tafel onder het centrale platform uit worden getrokken. Het bovendeel bevat twee kleine terugtrekruimtes, met berging ertussen. De omringende vloer wordt op verschillende manieren nuttig terwijl delen in dienst worden gesteld.1
De belangrijke beweging is niet simpelweg een ingenieuze lade die naar buiten schuift. Het is een verandering in de bezetting van de kamer. Een plek die een moment eerder open was kan een plek om te slapen of te werken worden en dat gebruik daarna weer afstaan.
Vier volumes hebben ruimte ertussen nodig
De andere elementen bevatten een kleerkast, een keuken en een badkamer. Elk is als onafhankelijk volume bedacht. De titel klinkt enkelvoudig, maar het huis wordt gemaakt via de verhouding tussen meerdere delen.
De studie van DASH aan de TU Delft presenteert het werk als een transformeerbare huiselijke opstelling en niet als een verzameling conventionele huishoudelijke objecten. De tekeningen tonen mogelijke standen en de ruimte die wordt bezet terwijl de onderdelen opengaan.23
Dat laatste deel is makkelijk over het hoofd te zien. Een compact gesloten object schaft de ruimte niet af die nodig is om het te gebruiken. Een bed heeft ergens nodig om uit te schuiven; een persoon heeft ergens nodig om te staan. De lege vloer tussen de elementen hoort bij het voorstel, even actief als de gekleurde schalen.
De tentoonstelling moest gebouwd worden
Het project verscheen op de tentoonstelling Italy: The New Domestic Landscape, na het overlijden van Colombo in 1971. Het verslag van het museum noemt Ignazia Favata als medewerker en documenteert de bedrijven die bij het maken van de omgeving betrokken waren.1
Het legt ook een nuttig verschil bloot tussen een bedoeld materiaal en een tentoonstellingsoplossing. Delen die als kunststofschalen waren gepland werden voor de opstelling in gespoten hout uitgevoerd. De witte en felgekleurde oppervlakken kunnen dat onderscheid op foto's verbergen.
Een tentoonstellingsmodel is daarom bewijs van zowel een idee als een bepaalde daad om het zichtbaar te maken. Het hoort niet verward te worden met een volledig ontwikkeld woonsysteem dat elke nutsaansluiting en elk productieprobleem al had opgelost.
Een huis verandert door de dag
Het voorstel nodigt uit tot een eenvoudige oefening: stel je dezelfde vloer voor in de ochtend, de middag en de avond. Welke delen van het meubilair staan open? Waar kan iemand lopen? Welke bezigheid heeft tijdelijk de overhand genomen?
De antwoorden brengen het ontwerp van een futuristisch beeld terug naar gewone routines. Total Furnishing Unit is het interessantst op het moment dat een stuk beweegt en de kamer beschikbaar wordt voor een ander deel van de dag.