De lijn die het volume samenvat
Een conventionele gestoffeerde stoel kan haar dragende constructie bijna volledig uit het zicht houden. Je ontmoet doek, vulling en een afgewerkte omtrek. Soriana laat een harde, weerspiegelende lijn rond het zachte lichaam zichtbaar blijven, waardoor de verhouding tussen de twee materialen ongewoon makkelijk te lezen is.
De beugel vat de stoffering aan de zijkanten en de achterkant samen. Erboven zwelt de gevulde vorm; eromheen vouwt de bekleding zich. Het metaal blijft betrekkelijk precies terwijl de stof vouwen toelaat. Dat verschil geeft de stoel haar karakter: dezelfde curve kan langs haar grens stevig lijken en net daarbuiten meegevend.
Het verslag van Cassina verbindt het oorspronkelijke ontwerp met de mogelijkheden van geëxpandeerd polyurethaan. Het schuim hielp een stevig gestoffeerd volume mogelijk maken zonder op de bekende omtrek van een houten fauteuil eronder te leunen.1
Twee namen horen op het label
Afra en Tobia Scarpa werkten over meubilair, interieurs en architectuur heen. Cassina presenteert hun praktijk als een samenwerkingsverband, en Soriana draagt beide namen. Het is een nuttige correctie op de gewoonte om een gezamenlijk ontwerp tot de bekendste achternaam of de bekendste helft van een paar terug te brengen.2
Hier kun je de samenwerking via een bepaald probleem benaderen: hoe geef je iets royaal gevulds een vorm die helder genoeg is om aan de andere kant van een kamer te herkennen? Het antwoord hangt niet af van het opbrengen van een decoratief patroon. Het zit in de ontmoeting van vlakken, randen en druk.
Van verder weg gezien leest het metaal als een snelle tekening om een groter lichaam. Kom dichterbij en de vouwen breken die eenvoudige omtrek op. De stoel beloont beide afstanden.
Een prijs voor veel doen met weinig
De jury van de Compasso d’Oro van 1970 prees Soriana omdat ze een complex beeld bereikte met een opvallend eenvoudige en samenhangende constructie. Dat is een verhelderendere observatie dan een lijst van haar latere bewonderaars.3
Je kunt de gedachte toetsen door in gedachten een van beide elementen weg te halen. Zonder de gestoffeerde massa verliest de beugel het contrast dat haar leesbaar maakt. Zonder de beugel verliest de massa haar kenmerkende moment van beheersing. Geen van beide delen brengt in zijn eentje precies hetzelfde effect voort.
De stoel lijkt niet eenvoudig omdat ze leeg is. Ze lijkt gedenkwaardig omdat een paar sterk onderscheiden elementen heldere taken hebben.
Het idee kan een verandering van vulling overleven
De herziening van 2021 laat zien waarom een ontwerp en een materiaalspecificatie aparte geschiedenissen nodig hebben. De huidige constructie van Cassina omvat een houten bodemplaat, BioFoam-microbolletjes en vulling van gerecycled pet. Die details horen niet achterwaarts op een stoel uit 1969 geprojecteerd te worden.1
Het zichtbare voorstel blijft makkelijk te herkennen: een afgerond lichaam, een samenbindende lijn en de uitnodiging om in de ruimte daartussen te gaan zitten. Soriana geeft het oog een kleine repetitie voor het gaan zitten.