Gras op de verkeerde maat
Pratone lijkt een klein stuk gras tot je er een persoon naast zet. De sprieten worden groot genoeg om ertussen te zitten. Giorgio Ceretti, Piero Derossi en Riccardo Rosso maakten van een bekend buitenoppervlak iets wat het lichaam omringt.1
Voor een gevoel van maat: het exemplaar uit 1986 van het Museum of Fine Arts, Houston is ongeveer 1.4 meter breed en bijna een meter hoog. Die hoogte is de top van het gras en geen conventionele zithoogte.4 Het lichaam hoort beneden tussen de sprieten. Een foto zonder zitter kan verhullen hoeveel van het meubel er rond je omhoogkomt.
Het materiaal maakt ruimte
Gufram maakt de tweeënveertig sprieten van zacht polyurethaan, afgewerkt met zijn Guflac-bekleding. Hun vermogen om mee te geven is wezenlijk: vervang ze door stijve pinnen en de uitnodiging verdwijnt.1
Bij een conventionele fauteuil vertellen de zitting, de rug en de armleuningen je waar je moet gaan zitten voordat je hem aanraakt. Pratone laat die opstelling open. De ruimtes tussen de sprieten en de zachtheid van het schuim moeten samenwerken terwijl een lichaam in het veldje wegzakt.
Dat is de interessantere verrassing na de grasgrap. De overdreven sprieten zijn zowel de hindernis die je ziet als het materiaal dat wijkt. Een positie vinden wordt deel van de ontmoeting met het ontwerp.
Een bank zonder toegewezen plaatsen
Er zijn geen kussennaden die voor elke zitter een plek markeren, en er is geen enkele gestoffeerde rug die de kamer in kijkt. Gelezen als gedeelde zitting laat Pratone mensen hun posities binnen één klein territorium uitonderhandelen. Die interpretatie volgt uit haar vorm; individuele ervaringen van comfort zullen verschillen.
Haar verschijning in de tentoonstellingscatalogus van MoMA uit 1972, Italy: The New Domestic Landscape, plaatst dat experiment in context. Het onderwerp was het huis en hoe mensen erin zouden kunnen wonen. Het experimentele werk van de ontwerpers voedde ook Gruppo Strum, in 1971 opgericht.23
Pratone geeft die grote architectonische vraag een lichamelijke maat. Een zitplaats kan ons stilletjes opdragen rechtop te zitten, naar voren te kijken en bij één kussen te blijven. Hier lossen die bekende aanwijzingen op in zachte groene sprieten. De zitter heeft nog wat te schikken.