Één kleur kan meerdere oppervlakken bevatten
Een bank die met verschillende stoffen is bekleed zou op een stapel losstaande kussens kunnen lijken. Polder houdt de verschillen binnen een bewuste opstelling. Een donkerder vlak verandert het gewicht van één gebied; een warmere buur verschuift hoe de aangrenzende kleur verschijnt.
Textuur voegt een tweede vergelijking toe. Een glad doek en een zichtbaarder geweven doek kunnen bij een vergelijkbare kleurfamilie horen en toch het licht anders vangen. Hun verhouding verandert terwijl je om de bank heen beweegt of terwijl het daglicht door de kamer verandert.
Het atelier van Jongerius legt de oorspronkelijke Polder vast als een samenwerking met Vitra uit 2005 en als haar eerste industrieel ontworpen meubel. De combinatie bracht haar belangstelling voor materiaalvariatie in een herhaalbaar meubelproduct.1
De knoop doet meerdere dingen
Het verslag van het atelier over de herziening van 2015 is ongewoon verhelderend over de knopen. Het beschrijft industriële onderdelen die kunststof, aluminium, messing en leer combineren en die een eerdere aanpak dichter bij handwerk vervangen. De knopen vormden ook deel van een sluitsysteem dat de hoezen makkelijker afneembaar maakte.2
Op de schaal van de hele bank is een knoop een klein teken. Dichtbij wordt hij een samengesteld object met eigen kleur, oppervlak en constructie. Hij kan een groot kussen net genoeg onderbreken om het oog ergens te laten stoppen.
Dat detail maakt de gebruikelijke scheiding tussen versiering en nut minder nuttig. Het onderdeel is zichtbaar omdat het aan de compositie bijdraagt, maar het heeft ook werk te doen. Geen van beide beschrijvingen dekt het in zijn eentje.
Ongelijke uiteinden veranderen het silhouet
De asymmetrie gaat aan de randen door. Vitra onderscheidt het lagere platform aan het ene uiteinde van Polder van het paar armleuningen op verschillende hoogten van Polder Compact. De familie bevat daarmee verschillende manieren om de zitting af te ronden, naast linkse en rechtse configuraties.3
Een armleuning sluit een rand af. Een lager platform laat het horizontale vlak doorlopen. Zelfs voordat iemand gaat zitten suggereren die twee afsluitingen verschillende manieren om de bank te benaderen.
Het effect is makkelijker op te merken wanneer je de kleur tijdelijk negeert. Volg de bovenlijn over de rug, omlaag naar de uiteinden en langs de zitting. De compositie heeft ongelijke niveaus naast ongelijke vlakken.
Een afgerond object kan zijn verschillen houden
Voor de tentoonstelling Misfit van 2010–11 in Museum Boijmans Van Beuningen werd het werk van Jongerius op kleur geordend, waardoor experimenten en afgeronde objecten in hetzelfde visuele gesprek kwamen. Het verslag van het atelier presenteert de opstelling als een manier om over stadia van maken heen te kijken.4
Polder beloont een vergelijkbare benadering. Begin met de indruk op kamermaat en beweeg dan door de stoffen naar de kleinste sluiting. Elke afstand laat weer een beslissing zien. Wat vanuit de deuropening één kleur leek blijkt binnenin behoorlijk veel aan de hand te hebben.