Papier krijgt een rand die het bekijken waard is
Paper Chair richt de aandacht op een eigenschap die bij één vel klein blijft: de rand. Wanneer vellen in lagen samenkomen, wordt dikte zichtbaar en begint het materiaal andere vormen te suggereren.
Boijmans registreert V 2506(KN&V) als gelamineerd en geperst papier. Het noemt Jeroen Wand als maker, dateert het object op 2006 en registreert verwerving in 2008.1
Die feiten brengen de stoel voorbij een visuele grap over een onwaarschijnlijk materiaal. Lamineren en persen beschrijven een maakwijze; het museumobject geeft dat voorstel een specifieke fysieke identiteit.
Dikte verandert wat een vel kan suggereren
De Paper Chair-vermelding van de studio noemt lamineren en vingerverbindingen. Ze presenteert ook slijtage — scheuren, vlekken en vouwen — als onderdeel van de esthetische houding van het werk, met een vergelijking met een lievelingsboek.2
Die vergelijking houdt de vertrouwde identiteit van papier dichtbij. Het materiaal heeft een nieuwe rol gekregen zonder de associaties te verliezen die het experiment aanvankelijk interessant maakten.
De zichtbare rand biedt een bruikbare ingang tot de stoel. Een breed vlak geeft het object zijn omtrek; de lagen herinneren eraan hoeveel vellen aan dat vlak kunnen bijdragen. Het materiaal is op twee schalen leesbaar.
Vingerverbindingen voegen een vraag over de ontmoeting van delen toe. In de studiobeschrijving blijven ook die aansluitingen onderdeel van het papieridee. De verbinding wordt even interessant als het grotere oppervlak.2
Een idee keert terug in een ander materiaal
Het latere verhaal van de studio over Aluminium Chair verklaart de ontwerplijn. Het beschrijft het lenen van lamineren uit de houtproductie, verbindt Paper Chairs vorm met gevouwen plaatmetaal en volgt later fineerwerk tot een terugkeer naar aluminium in 2019.3
Dat is een uitwisseling van ideeën tussen materialen, waarbij elk zijn eigen proces behoudt. Een vorm kan een industrie suggereren terwijl hij door de mogelijkheden van een ander materiaal wordt gemaakt.
Paper Chair maakt die uitwisseling makkelijk te onthouden, omdat het gewone vel in gedachten aanwezig blijft. Het object vraagt de kijker het te volgen van oppervlak naar laag, van laag naar onderdeel en van verbonden onderdelen naar stoel.