Eerst de rozen, dan de stoel
Een stoel kondigt gewoonlijk haar frame aan voordat ze haar versiering aankondigt. Bij Miss Blanche kunnen de rode rozen eerst aankomen. Ze strooien zich door de rug en de zijkanten terwijl de doorzichtige panelen de omringende kamer zichtbaar laten. De randen zijn het makkelijkst te volgen waar licht ze vangt.
De paarse poten leveren een bepaaldere omtrek. Het Vitra Design Museum legt acryl, kunststofrozen en geanodiseerd aluminium vast in haar exemplaar, en benoemt het ontwerp uit 1988 en fabrikant Ishimaru. Dat zijn drie materialen met scherp verschillende visuele taken: de bloemen trekken de aandacht, de panelen onderbreken haar zo weinig mogelijk, en het metaal draagt het doorzichtige lichaam boven de vloer.2
Doorzichtigheid laat de stoel niet volledig verdwijnen. Ze maakt het zien ervan onstabiel. Beweeg een beetje en een weerspiegeling die één vlak beschreef wijkt voor een blik erdoorheen.
Een bloem heeft iets nodig om in te zweven
De rozen worden vastgehouden door de substantie die ze lijkt vrij te laten. Het verslag van MoMA beschrijft hoe elke bloem met een pincet werd geplaatst terwijl de acrylhars uithardde. Het schijnbare gemak van het uiteindelijke object verbergt een geduldige productietaak.1
Positie doet ter zake omdat dit een driedimensionale opstelling is. Een roos dicht bij de voorkant van een paneel ontmoet het oog anders dan een roos die dieper binnenin zit. Vanuit een andere hoek gezien overlappen de bloemen anders. Het doorzichtige materiaal geeft de compositie een diepte die een bloemenpatroon op een oppervlak niet zou hebben.
Dat verandert ook de betekenis van de dikte van de stoel. Een dicht paneel toont een gezicht en een rand. Een doorzichtig paneel kan zijn binnenkant blootleggen. Kuramata gebruikt die binnenkant als plek waar iets kan gebeuren.
Het diagram scheidt die rollen zodat ze in één oogopslag te begrijpen zijn. Het acryl is zowel een constructief lichaam als een doorzichtige omgeving; de roos blijft een object dat erin is ingesloten.
Blanche en de kunstbloem
De naam komt van Blanche DuBois in het toneelstuk A Streetcar Named Desire van Tennessee Williams uit 1947. MoMA verbindt die figuur met het gebruik van kunstbloemen door Kuramata. Het verslag beschrijft ook een mislukt experiment met natuurlijke rozen, die tijdens het gieten beschadigd raakten.1
De bloemen die daaruit volgden doen twee dingen tegelijk. Ze lijken op kwetsbare levende dingen, en toch horen ze bij een vervaardigde wereld van kunststof en metaal. Je hoeft het toneelstuk niet te kennen om de visuele tegenspraak op te merken. De naam kennen voegt nog een reden toe om de eerste indruk te wantrouwen.
Miss Blanche is daarom een ongewoon letterlijk meubel over uiterlijk. De bloemen lijken zwevend, maar liggen vast. De stoel lijkt onstoffelijk, maar heeft een massief lichaam. Het oog krijgt een illusie aangeboden en genoeg aanwijzingen om haar te doorzien.
Een kamer door rozen heen gezien
Een gestoffeerde stoel zet haar eigen kleur tussen de kijker en de kamer. Miss Blanche laat delen van de kamer de compositie binnen. Een donkere wand maakt andere randen zichtbaar dan een bleke; beweging verandert wat er tussen de bloemen te zien is.
Het object blijft stil terwijl zijn uiterlijk zich blijft bijstellen. Daarom houdt de illusie voorbij de eerste ontmoeting aan. De rozen kunnen nergens heen, maar de ruimte eromheen komt nooit helemaal tot rust.
