Een kistje dat met zijn eigenaar kon vertrekken
Gesloten is het kleine mahoniehouten schrijfkistje van de Smithsonian ongeveer 37 centimeter breed en ruim acht centimeter diep. Het hoort bij de maat van bagage en bezittingen op een tafelblad. Open het en een scharnierende plank wordt een hellend schrijfvlak, terwijl een afsluitbare lade berging voor papieren en schrijfgerei levert.1
De foto toont het bleke met baai beklede vlak en de compacte opzet van het zijvak. De glazen inktpot heeft een eigen plek; de plank komt van de ondiepe houten kist los. Het is makkelijk de reeks van zich klaarmaken om te schrijven voor te stellen, al legt de foto het bewaarde object vast en niet een opnieuw opgevoerd achttiende-eeuws tafereel.5
Thomas Jefferson ontwierp het kistje. Benjamin Randolph maakte het in Philadelphia, met het museum dat de vervaardiging op 1775–1776 dateert. Beide namen in beeld houden doet ter zake: de persoon die een beroemd object gebruikt en de vakman die het maakte worden vaak heel verschillend herinnerd.1
De eerste versie, niet het afgeronde monument
Jefferson gebruikte het kistje in juni 1776 bij het opstellen van de Onafhankelijkheidsverklaring. Het National Museum of American History presenteert het als werkobject binnen het proces van onafhankelijkheid verklaren: een plek waar een document werd geschreven voordat het een nationaal symbool werd.2
Een klein kistje maakt herzien voorstelbaar. Er is ruimte voor een vel, een hand en de volgende regel. De maat brengt de daad van schrijven dichterbij dan een monumentale inscriptie kan. Het helpt ook verschillende gebeurtenissen apart houden: een versie schrijven is niet dezelfde gebeurtenis als het Congres dat de tekst aanneemt of afgevaardigden die het uiteindelijke perkament ondertekenen.
De scharnieren en de vakken geven dat werk een alledaagse reeks: open de kist, hef de plank, haal het gerei eruit, berg het daarna weer op. Een draagbaar schrijfkistje moest de onderbrekingen even goed bevatten als het schrijven. Zijn nut ging door nadat de beroemde versie klaar was.
Het huwelijksgeschenk dat een schipbreuk overleefde
Bijna vijftig jaar later kreeg het kistje weer een andere rol. In 1825 wilde Jefferson zijn kleindochter Eleanora Randolph Coolidge een ander bureau als huwelijksgeschenk geven. Dat geschenk ging op zee verloren. Hij stuurde in plaats daarvan het oude reisschrijfkistje, met een brief gedateerd 14 november die de geschiedenis uitlegde.3
De vervanging was daarmee zowel persoonlijk als bewust historisch. Jefferson erkende dat een gewone werkbezitting waarde kon krijgen door het schrijven dat ermee werd verbonden. De familie schonk het kistje later in 1880 aan de Verenigde Staten.3
Die reeks verandert hoe het object leest. Het begon als gereedschap, werd een familiegeschenk en kwam een openbare collectie binnen met zijn belang al beschreven. Zijn nabestaan werd geholpen door een soort label dat de vroegere eigenaar zelf had geschreven.
Een symbool met een onopgeloste tegenspraak
De Smithsonian heeft het kistje ook binnen een tentoonstelling over slavernij op Monticello geplaatst, naast de geschiedenissen van tot slaaf gemaakte families. Het auteurschap van Jefferson van een verklaring over gelijkheid en zijn deelname aan slavernij horen bij hetzelfde historische verslag.4
Het object kan die tegenspraak niet oplossen. Haar zichtbaar houden voorkomt echter dat het kistje alleen een gepolijst embleem wordt dat van de wereld is losgemaakt waarin het werd gebruikt.
Zijn kleinheid blijft opvallend. Een scharnierende plank, een lade en een draagbare kist droegen een stuk alledaags werk een buitengewoon lang openbaar leven in. Goed kijken herstelt het gereedschap binnen het symbool, en het vakmanschap van Randolph naast de bekendere naam.
