De zitting doet twee taken
Kijk onder een Ercol Windsor-eetkamerstoel en kijk dan naar zijn rug. De poten en de slanke rugonderdelen naderen dezelfde massieve zitting uit tegengestelde richtingen. De zitting is zowel een plek om te zitten als het deel dat de stoel samenbrengt.
Dat helpt het open uiterlijk verklaren. Een groot paneel hoeft de rug niet te vullen, en een zwaar rechthoekig frame hoeft zich niet om de rand van de zitting te wikkelen. Veel van wat je ziet is de ruimte tussen de houten delen.
Het constructieverslag van Ercol beschrijft een gebogen boog, gedraaide spijlen en pootappen die met spieën door de zitting zijn vastgezet voordat ze vlak zijn afgewerkt. Het onderscheidt ook de vroege iepen zitting en beuken onderdelen van het essen dat voor zijn huidige Windsor-stoel wordt gebruikt.1
De visuele lichtheid komt uit een schikking van massieve delen. Het is niet simpelweg een kwestie van elk stuk dun maken.
Een fabriek moest het oude idee herhaalbaar maken
De productiegeschiedenis van Ercol beschrijft een schaalprobleem uit de oorlog. Het bedrijf nam deel aan het Utility-meubelprogramma, en zijn verslag legt een order van de Board of Trade uit 1944 voor 100,000 stoelen vast. Fabrieksapparatuur en -methoden moesten dat volume steunen.2
Die Utility-stoelen moeten niet voor de latere No. 370 Windsor worden aangezien. Ze horen bij de achtergrond: een fabrikant die de middelen ontwikkelde om houten meubilair herhaald en in aantal te maken.
Ercol dateert de introductie van zijn Windsor-reeks op de meubelbeurs van 1950 in Earl's Court en vermeldt Lucian Ercolani als ontwerper. Het interessante verband zit tussen een bekende constructietraditie en een fabriek die haar onderdelen en verbindingen kon reproduceren.1
Een curve kan ontspannen lijken, maar herhaalbare fabricage vraagt haar andere delen consistent te ontmoeten. De gebogen rug, de gaten in de zitting en de gevormde uiteinden van de poten moeten bij dezelfde samenstelling horen.
“Windsor” laat nog altijd een keuze uit stoelen
Een gearchiveerde catalogus van Ercol vermeldt No. 370 als de Windsor-eetkamerstoel en No. 370A als de bijbehorende fauteuil. Hij beschrijft brede, gevormde poten en een onderframe dat dicht onder de zitting zit. Hij biedt ook een afneembaar kussen dat met banden en drukknopen wordt vastgemaakt.3
Dat kussen is een nuttige herinnering aan het bedoelde dagelijkse leven van de stoel. Een open houten constructie en een zachter zitvlak konden aparte delen zijn, met een hoes die afneembaar was in plaats van blijvend in de stoel ingebouwd.
De catalogus van 1978 zet de 370 Windsor naast de 365 Quaker en de 369 Goldsmith. Die namen en nummers doen ter zake omdat de ruimere familie verschillende stoelen bevat.4
Een makersnaam kan het begin van een zoektocht vestigen. Het catalogusmodel maakt de vorm waarover je spreekt preciezer.
Lees hem van het midden naar buiten
Probeer de stoel vanuit zijn zitting te volgen in plaats van bij zijn silhouet te beginnen. Merk eerst op waar de rug het hout binnenkomt. Trek dan de poten naar de vloer na en de boog omhoog rond de zittende persoon. Kijk ten slotte naar de openingen die ertussen blijven.
Zo gezien wordt de stoel makkelijker te begrijpen. De rug neemt hoogte in zonder een dicht scherm te worden. De poten spreiden steun onder een veel kleiner middengebied. De zitting is het compacte ontmoetingspunt tussen die verschillende richtingen.
Daarom kan een gewone Windsor-stoel een nadere blik verdragen. Zijn fabricagegeschiedenis staat niet los van zijn uiterlijk: het draaien, buigen en verbinden horen bij wat je kunt zien. De zitting houdt zowel de stoel als het verhaal samen.