De stoel uit één stuk die niet wilde komen
In de slotfase van de Tweede Wereldoorlog richtte het Eames Office zijn aandacht weer op meubilair. Het had ervaring opgedaan met het vormen van multiplex voor oorlogsuitrusting, maar de ambitie van één diep gevormde multiplexschaal bleef moeilijk. De Eames Foundation beschrijft herhaalde pogingen om de complexe curven zonder scheuren te laten werken.2
De zitting en de rug scheiden veranderde het probleem. Elk deel kon voor een specifiekere taak gevormd worden. De zitting kon de zitter van onderen dragen; de rug kon het bovenlichaam onder een andere hoek ontmoeten. De moeilijke overgang ertussen hoefde niet langer uit één doorlopend vlak gemaakt te worden.
Het is een nuttig voorbeeld van een ontwerp dat beter wordt wanneer een ambitie wordt herzien. Het antwoord was niet het weerbarstige materiaal onder een afwerking laten verdwijnen. De stoel maakte haar aparte delen zichtbaar.
Aparte curven, veerkrachtige verbindingen
De rug van DCW zit boven de zitting met een open tussenruimte ertussen. Een gebogen houten rugstijl draagt hem van achteren. Eronder spreidt het houten onderstel de belasting naar vier voeten. De blootliggende randen laten het oog de dunne gevormde vlakken onderscheiden van de delen die ze dragen.
MoMA legt gevormd en gebogen berkenmultiplex vast met rubberen schokdempers. De rubberen verbindingen zijn klein, maar ze horen bij het gedrag van de stoel. Ze geven het samenstel een zekere veerkracht in plaats van elk ontmoetingspunt als een volstrekt stijve verbinding te behandelen.1
Het verslag van het Eames Office over de verwante DCM beschrijft de rubberen schijven binnen de bredere ontwikkeling van de multiplexstoelfamilie. Hun rol hoorde bij de zoektocht naar een stoel die via haar verbindingen even goed op het lichaam kon reageren als via haar gevormde vlakken.3
Een familiegelijkenis heeft een naam nodig
De initialen helpen verwante objecten apart houden. DCW is de eetkamerstoel met het houten onderstel. De lagere loungeversie en de eetkamerversie met metalen poten delen delen van het ontwerpdenken, maar hun stand en gebruik verschillen.23
Dat onderscheid wordt aan de zijkant helder. Een eetkamerstoel brengt de zitter in een werkende verhouding met een tafel. Een loungestoel kan lager zitten en verder de kamer in strekken. De omtrek die op een foto op een kleine variant lijkt kan veranderen waar het lichaam neerkomt.
De chronologie heeft ook meerdere delen. Het ontwikkelingsverslag bespreekt 1945; de openbare beschikbaarheid en het ontwerpverslag van MoMA wijzen op 1946. Een bepaalde stoel kan nog later zijn vervaardigd. Dit zijn verschillende momenten in het leven van een herhaalbaar ontwerp.
De opening hoort bij het antwoord
Wanneer het silhouet van een stoel bekend wordt, kan het oog ophouden te vragen hoe ze tot stand kwam. DCW beloont het terugkeren naar de lege ruimte tussen haar twee belangrijkste vlakken.
Die tussenruimte laat het hout twee nuttige vormen houden. Ze laat ons ook de constructie zien die ze verbindt. Het leerzaamste kenmerk van de stoel is misschien de plek waar de ontwerpers besloten dat er helemaal geen multiplex hoorde te zijn.