Het netwerk doet het werk
Van een afstand lijkt Carbon Chair op een contour gevuld met losse krabbels. Dichterbij worden juist die krabbels de kern van het verhaal. MoMA schrijft het ontwerp uit 2004 gezamenlijk toe aan Marcel Wanders en Bertjan Pot en noemt koolstofvezel en epoxy als materialen.1 Het zichtbare netwerk behoort tot de dragende structuur; het is geen versiering over een verborgen metalen stoel.
Daardoor krijgen de openingen een andere betekenis. Ze laten de rangschikking van de vezels eromheen zien. Je kijkt door het voorwerp heen en kunt toch het vlak volgen dat zitting en rug vormt.
Schijnbare willekeur heeft een ordening
Pot beschrijft in zijn studioarchief het met de hand wikkelen en zegt uitdrukkelijk dat er geen metalen frame is. Ook verklaart hij hoe het schijnbaar willekeurige zitpatroon punten op de rand verbindt met de aansluitingen tussen zitting en onderstel.2 Wat losjes oogt, is dus bewust geordend.
Dat is het detail om te onthouden. Een patroon kan levendig zijn zonder willekeurig te worden. De vezels hoeven niet de vaste vierkanten van een vertrouwde geweven zitting te vormen om een dragende taak te hebben. Langs de rand en richting het onderstel vindt het oog verbanden in de wirwar. Het zichtbare patroon maakt een onbekend materiaal toegankelijker.
Een experiment wordt meubilair
Moooi’s productregistratie legt de productieverbinding vast waardoor het ontwerp de studio verlaat.3 Samenwerking telt aan beide kanten: twee ontwerpers delen het auteurschap en productie geeft het experiment een herhaalbare meubelvorm.
Daarvoor hoeft niet iedere stoel koolstofvezel te worden. Het verhaal biedt een andere blik op een oppervlak. Lijnen kunnen het werk doen dat gewoonlijk aan een gesloten plaat lijkt voorbehouden, en de tussenruimtes kunnen het karakter meebepalen. Carbon Chair houdt de kamer zichtbaar door het idee dat hem draagt.