Onder de collectie kijken
Huttens verhaal begint in het Gemeentemuseum in Den Haag, nu Kunstmuseum. Het gebouw en de collectie gaven een nieuwe stoel een bestaande ontwerpwereld om mee in gesprek te gaan.
Bij het bestuderen van een stoel van H.P. Berlage in het depot merkte Hutten op hoe de stoffering aan de onderkant was verbonden. Hij beschrijft die ordening als onregelmatig en noemt de waarneming als vertrekpunt voor de zitting van zijn eigen stoel.1
Dit is een bijzonder menselijke manier van onderzoeken: een object omdraaien, naar een doorgaans verborgen detail kijken en iets vinden dat een nieuwe toepassing verdient. De waarneming biedt een concrete route van collectie naar hedendaags meubilair.
Een onregelmatig detail in een geordend frame
De nieuwe stoel is te begrijpen vanuit de verhouding tussen een geordende draagstructuur en de onregelmatigere lijnen van de zitting. Boijmans dateert exemplaar V 2551 op 2004 en registreert eikenhout en nylon.3
Die materialen helpen de vertaling te lezen. Hout levert een helder frame; nylon geeft een ander soort lijn ruimte daarbinnen. Het visuele belang van de zitting kan groeien uit het verschil tussen hun ordeningen.
Huttens verhaal over de onderkant verklaart waarom die onregelmatigheid ertoe doet. Het verbindt de nieuwe uitstraling met een ontdekt constructiedetail. Een museumwaarneming wordt zo onderdeel van meubilair in het dagelijks leven van het museum.1
Daarvoor hoeft niet elke contour van de oudere stoel gekopieerd te worden. Een kleine vondst kan het werkzame bestanddeel van een nieuw ontwerp worden.
Het museum zit bij zijn eigen geschiedenis
Kunstmuseums verhaal over de Hutten-tentoonstelling in 2018 noemt de Berlage-stoel als eigen werk van de ontwerper en vermeldt Gispen als uitvoerder in 2004. Het plaatst de meubelfamilie ook in het grand café van het museum.2
Dat geeft het ontwerp een mooie rondgang. De collectie leverde een detail voor de nieuwe stoel; de nieuwe stoel ging vervolgens behoren tot de ruimten waar bezoekers rond de collectie pauzeren.
Een museum kan ontwerpgeschiedenis achter een tentoonstellingsgrens bewaren. Het kan die geschiedenis ook een zitplaats laten worden, via iets zo bescheiden als de manier waarop enkele lijnen onder een zitting kruisen.
