Volg de gestoffeerde rand
Ribbon nodigt het oog uit eromheen te reizen. Zitting, armen en rug lijken bij een vloeiend gevouwen oppervlak te horen dat boven een laag onderstel uitkomt. De Franse ontwerper Pierre Paulin maakte de stoel in 1966 voor de Nederlandse fabrikant Artifort. Hun samenwerking maakt dit zowel een verhaal over maken als over een herkenbare omtrek.1
De vorm vertelt vooral van opzij veel. Een opening kan een arm scheiden van het vlak eronder, terwijl de bekleding de omringende bocht doorlopend laat lijken. De stoel heeft massieve delen en openingen, maar geen van beide oogt als een bijzaak.
Continuïteit moet worden gemaakt
Het visuele idee betekent niet dat de stoel letterlijk één lint materiaal is. Artifort beschrijft een metalen buisframe met horizontale veren, vormschuim en rekbare stof boven een voet van geperst hout. Verschillende productietaken wekken samen de indruk van één gebaar.2
Het frame geeft de stoffering ondersteuning. De vulling vormt wat het lichaam raakt, terwijl de stof de richtingsveranderingen moet volgen. De overgang van een breed vlak naar een strakkere bocht is dus een plek waar de bekleding aan het ontwerp meewerkt.
Beschouw de rand als een route in plaats van een grens. Hij draait door de stoel en verbindt posities die een conventionele fauteuil vaak in duidelijk gestoffeerde onderdelen verdeelt.
Een fabriek met reden om te experimenteren
Artifort verbindt zijn ontwikkeling met schuimomklede metalen frames en rekbare stoffen. Die materialen en technieken gaven ontwerpers nieuwe manieren om gestoffeerde meubels te vormen. De geschiedenis hoort bij een fabrikant die met verschillende ontwerpers werkte, niet bij één nationale stijl.3
Dat onderscheid doet hier ter zake. Paulins nationaliteit wordt niet Nederlands omdat Artifort de stoel maakte, en de bijdrage van een Nederlandse fabrikant verdwijnt niet omdat de ontwerper uit Frankrijk kwam. Het afgewerkte oppervlak vereiste die verhouding.
Eén ontwerp, meer dan één datum
De National Gallery of Victoria registreert zijn stoel als ontworpen in 1966 en gemaakt rond 1971. Het museum kan het model identificeren en tegelijk de latere datum van het eigen exemplaar bewaren.1
Productiekeuzes, bekleding en kleur kunnen veranderen hoe sterk het oppervlak als één beweging wordt gelezen. De blijvende uitnodiging is het langzaam te volgen, over een arm en rond de rug, tot een vertrouwde zitplaats een verrassend uitvoerige reis voor het oog wordt.