Eén volume, drie deelnemers
Het oog vereenvoudigt graag. Bij een kleine, glad afgeronde zitplaats registreert het misschien eerst één object, voordat het gaat volgen hoe dat is samengesteld. Three Pair geeft die eerste indruk iets om te ontdekken.
Les Ateliers Courbet beschrijft zijn ivoorkleurige marmeren versie als drie afzonderlijke elementen die in elkaar grijpen. Het noemt Aldo Bakker als ontwerper en Testi Fratelli als fabrikant, met een datering van circa 2013.1
De componenten nemen niet alleen een plaats onder een blad in. Hun onderlinge verhouding maakt de vorm zelf. Het ontwerp wordt begrijpelijker wanneer de kijker het schijnbare geheel begint te scheiden in zijn metgezellen.
De naad hoort bij de vorm
Een scheiding tussen delen kan iets zijn om te verbergen. Hier geeft zij een manier om het object te lezen. Wie een grens volgt, ontdekt waar de ene gebogen massa overgaat in de andere en keert dan terug naar de gezamenlijke zitting.
Dat heen en weer gaan is het visuele plezier van het ontwerp: eerst een geheel, dan de delen, dan een geheel dat anders wordt begrepen. De samenstelling wordt iets om naar te kijken, in plaats van informatie die beperkt blijft tot een werkplaatsbeschrijving.
De oorspronkelijke schematische tekening gebruikt verschillende kleuren om die verhouding leesbaar te maken. Zij verklaart het principe van drie delen zonder verborgen verbindingen, toleranties van steen of de montagevolgorde van een bepaald exemplaar te documenteren.
Een materiaalversie heeft een eigen identiteit
Steen kan een doorlopende afgeronde vorm bijzonder overtuigend maken, maar een ontwerpnaam is geen universele materiaalspecificatie. Courbet is expliciet over ivoorkleurig marmer en de maker. Particles Gallery vermeldt afzonderlijke stenen Three Pair-versies naast andere werken van Bakker.13
Het jaarlijkse verwervingsrecord van Boijmans geeft een ander soort precisie: een stoel met de naam Three Pair, gedateerd 2013, met inventarisnummer V 2882 a-c. Dat record bepaalt de museumidentiteit zonder te bewijzen dat materiaal en productie overeenkomen met het Courbet-exemplaar.2
Die records gescheiden houden maakt het ontwerp interessanter. Het algemene idee kan terugkeren, terwijl een bepaalde steen, editie en maakgeschiedenis bij één versie horen. Een familiegelijkenis hoeft de afzonderlijke feiten van een object niet uit te wissen.
Het gezelschap in het geheel herkennen
Een kleine kruk heeft zelden een lange uitleg over zijn doel nodig. Three Pair gebruikt die vertrouwdheid om de samenstelling een tweede blik waard te maken. De kijker herkent een zitplaats voordat hij heeft bepaald hoe de elementen bij elkaar horen.
Zodra de drie delen zichtbaar zijn geworden, verandert de schijnbare eenvoud. Het is niet langer de eenvoud van één blok. Het is het resultaat van een verhouding.
