De stoffering is het lichaam
In een conventionele gestoffeerde stoel verbergt een bekleding de meeste lagen eronder. Rag Chair draait die verwachting om. De lagen zijn wat we horen te zien.
Remy presenteerde het ontwerp als deel van zijn afstudeerwerk uit 1991. Droog beschrijft tweedehandskleding die tot een functionele vorm wordt samengevat en door metalen trekbanden wordt vastgehouden. Het textiel houdt zichtbare verschillen vast in plaats van tot een eenvormig oppervlak te worden teruggebracht.2
Van een afstand leest de massa als stoel. Kom dichterbij en het oppervlak valt uiteen in gevouwen randen, kleuren, versleten stoffen en fragmenten van kledingstukken. Herkenning werkt in beide richtingen: eerst stoel, dan kleding—of eerst kleding, dan de verrassing dat het een stoel is.
De banden houden het betoog bijeen
Los doek heeft heel weinig reden om in een meubelvormige stapel te blijven. Compressie vat de lagen samen; de banden beteugelen ze. De zichtbare binding maakt de verhouding tussen zacht materiaal en stevige omtrek ongewoon helder.
De National Gallery of Victoria legt haar exemplaar vast als katoen, staal en andere materialen. Ze scheidt ook de ontwerpdatum 1991 van de vervaardiging van deze bepaalde stoel in 2004, met Remy als zowel ontwerper als fabrikant en Droog als verkoper.1
Die onderscheidingen helpen ons zorgvuldiger kijken. Rag Chair is een herhaalbaar idee zonder dat elk exemplaar hetzelfde oppervlak hoeft te hebben. Haar identiteit zit deels in de methode, terwijl de materialen elk object een ander uiterlijk geven.
Sommige kleren kunnen meer betekenen dan andere
Het verslag van Droog over de edities beschrijft een stoel die uit een flinke hoeveelheid lompen is gebouwd en biedt de mogelijkheid om de afgedankte kleding van een klant op te nemen. Dat voegt een persoonlijke dimensie toe aan een al zichtbare materiaalgeschiedenis.3
Een verschoten stuk katoen kan voor de ene kijker louter een nuttige kleur zijn en voor de andere een herinnerd hemd. De stoel heeft geen verklarend label op elke laag nodig om dat verschil te laten meewegen.
Er is ook een nuttige grens aan het idee. Oude stof gebruiken levert op zichzelf geen volledige milieubeoordeling. Wat het object aantoonbaar doet is bestaand textiel aanwezig en herkenbaar houden binnen een nieuw doel.
Een herhaalbaar ontwerp dat eenvormigheid weigert
Industrieel meubilair probeert variatie vaak te laten verdwijnen. Overeenkomende oppervlakken verzekeren ons dat het volgende exemplaar op het eerste zal lijken. Rag Chair maakt van verschillen deel van wat we opmerken.
Haar omtrek en beteugelingen leveren genoeg orde om de stof op kleinere schaal onhandelbaar te laten blijven. De ene band is donkerder, de andere meer versleten; een naad onderbreekt een verder rustige laag. Het oog kan sporen van eerder gebruik blijven vinden.
De innemendste eigenschap van de stoel is dat ze het materiaal niet vraagt vanaf nul opnieuw te beginnen. De oude kleren zijn van taak veranderd, maar ze hebben hun identiteit niet volledig verloren.