Het koord heeft twee levens
Een stuk koord buigt makkelijk in de hand. Schik veel stukken in een geknoopt net en ze kunnen een opening overspannen, maar het netwerk wil nog altijd bewegen. De Knotted Chair introduceert nog een stadium: hars hardt rond de vezels uit en legt de samengestelde vorm vast.
MoMA beschrijft een kern van koolstofvezel gewikkeld in aramide, met de hand geknoopt en met epoxy behandeld. Het bekende uiterlijk van macramé ontmoet materialen die met technisch onderzoek worden geassocieerd.1
De verrassing hangt ervan af dat beide zichtbaar zijn. Verberg het net onder stoffering en veel van het idee verdwijnt. Laat het open en het oog kan de strengen volgen, zich afvragend hoe zulk schijnbaar buigzaam materiaal op zijn plek blijft.
Handwerk binnen een materiaalexperiment
Het project ontwikkelde zich via de Dry Tech-samenwerking met Droog en de luchtvaartfaculteit van de Technische Universiteit Delft. De tentoonstellingsdocumentatie van MoMA uit 1996 plaatst de stoel binnen die experimentele context.3
Het atelier van Wanders beschrijft het gebruik van de zwaartekracht terwijl de geknoopte constructie in vorm werd gehouden en uithardde. Het proces liet een hangend, meegevend materiaal bijdragen aan een vorm die zich later zelf zou dragen.2
De knoop doet daarom meer dan een frame versieren. Hij bepaalt hoe strengen over het oppervlak samenkomen. De hars verandert hoe dat netwerk zich na het vormstadium gedraagt.
Dit is een vruchtbare ontmoeting van schalen. Een persoon kan met de vingers een knoop maken, terwijl de eigenschappen van de vezels en de hars bij een veel breder veld van materiaalontwikkeling horen. Geen van beide delen hoeft te verdwijnen om het andere geavanceerd te laten lijken.
Een stoel met meerdere data eraan
De collectie van MoMA dateert het ontwerp op 1995. Het atelier gebruikt 1996, en het Montréal Museum of Fine Arts dateert haar door Cappellini gemaakte exemplaar op dat jaar. Notatie uit tentoonstellingen van die tijd onderscheidt ook stadia binnen 1995–96.143
Die verslagen zijn nuttiger wanneer je ze samen leest dan wanneer je ze in één universele datum dwingt. Een ontwerp kan door experiment, tentoonstelling en fabricage bewegen voordat elke catalogus zich op dezelfde afkorting vastlegt.
De veranderende context doet ook ter zake. Een prototype toont een mogelijkheid. Een vervaardigd exemplaar moet die mogelijkheid bewaren als object dat opnieuw gemaakt kan worden.
De lege ruimtes dragen het betoog
Kijk door de stoel heen in plaats van alleen naar haar omtrek te kijken. De gaten laten het materiaal beschikbaar voor inspectie. De zitting en de rug lijken uit strengen getrokken te zijn in plaats van als massieve vlakken gebouwd.
Die openheid geeft het ontwerp zijn bijzondere spanning. Het oog herinnert zich hoe een net zich in de hand gedraagt en moet die herinnering verzoenen met een stoel die op de vloer staat.
Het object verbergt de tegenspraak niet. Het laat de knopen zichtbaar, zodat een eenvoudige daad van maken de aanwijzing wordt voor een onbekend resultaat.