Een vluchtig materiaal krijgt een raamwerk
Paardenbloemzaden doen meestal aan verspreiding denken. In Fragile Future wordt hun fijne structuur deel van een lichtgevende compositie. DRIFT beschrijft echte zaden die met de hand aan leds worden bevestigd binnen een structuur van fosforbronzen circuits.1
De ontmoeting blijft bij omdat elk element een andere ordening meebrengt. Het circuit herhaalt zich; de pluizenbol heeft een kwetsbare natuurlijke onregelmatigheid. Licht laat het oog bewegen tussen geometrie en filamenten, zonder een van beide als achtergrondversiering te behandelen.
Herhaling neemt het handwerk niet weg
Een modulair systeem kan als een belofte van automatische assemblage klinken. Hier maakt herhaling ook geduldig handwerk zichtbaar. De terugkerende punten vragen elk aandacht, zodat de groeiende structuur vele kleine handelingen van bevestiging in zich draagt.1
Dat geeft de installatie een bijzonder schaalgevoel. Op afstand wordt zij een lichtveld. Dichterbij keert de blik terug naar één pluizenbol en één lichtpunt. De grote compositie wist de kleine materiaalontmoeting niet uit.
Een familie kan blijven veranderen
Stedelijks DRIFT-tentoonstelling onderscheidt afzonderlijke Fragile Future-werken en gebeurtenissen, waaronder Fragile Future 3 uit 2009 en Chandelier 3.5 uit 2012.2 Het V&A registreert daarnaast Fragile Future Concrete Chandelier uit 2011.3
De studio is opgericht door Lonneke Gordijn en Ralph Nauta.2 Hun doorlopende familie van werken is het best via zulke specifieke versies te begrijpen. Het terugkerende idee blijft ruimhartig: technologie kan een kwetsbare natuurlijke structuur een nieuwe omgeving geven en tegelijk de bijdrage van de hand zichtbaar houden.