Een oppervlak dat ook moet blijven staan
Bij veel stoelen is een onregelmatig decoratief oppervlak aan een voorspelbaarder frame bevestigd. Favela maakt die scheiding moeilijk. De opeenhoping van latten is wat de poten, de zitting, de armleuningen en de rug vestigt.
Het Met legt de materialen kortweg vast als hout, spijkers en lijm, en vermeldt zowel Fernando als Humberto Campana. De stoel via die korte lijst bekijken helpt de aandacht van haar uitbundige silhouet naar de plekken verleggen waar het ene stuk het andere ontmoet.1
Elke overlap voegt een verbinding toe en verandert de plaatselijke dikte. Genoeg van die beslissingen moeten tot een begrijpelijke stoel optellen. De delen kunnen in richting verschillen, maar het uiteindelijke object heeft nog altijd een zitting nodig die blijft waar een zitter haar verwacht.
Ruw is een zorgvuldig bereikt effect
Edra beschrijft de stoel als een stoel zonder inwendige constructie los van de houten latten. Het huidige verslag onderscheidt pijnhout voor binnengebruik van teak voor buitenversies, met de stukken met de hand gespijkerd in wisselende opstellingen.
De maker zegt ook dat het werk ongeveer een week duurt. Dat detail is een nuttige correctie op de indruk dat onregelmatigheid snelle of nonchalante fabricage moet betekenen. Een oppervlak kan spontaan lijken en tegelijk volgehouden oordeel vragen.2
De maker kan niet simpelweg op elk punt één nette verbinding herhalen. De veranderende hoeken en overlappingen moeten over het hele object samenhangend blijven. De ruwheid van de stoel is geordend, ook wanneer ze weigert ordelijk te lijken.
De naam brengt een stad de kamer binnen
De naam en de visuele taal van Favela verwijzen naar geïmproviseerd bouwen in Braziliaanse stadsnederzettingen. De museumcontext plaatst die verwijzing binnen de ontwerppraktijk van de broers Campana en de vertaling van alledaagse materialen naar meubilair.3
Die verwijzing verdient wat zorg. Een vervaardigd ontwerpobject en een woning die onder economische druk is gebouwd zijn verschillende dingen. De stoel waarderen vraagt niet dat je het leven van favelabewoners in een pittoresk verhaal over creativiteit verandert.
Het essay van het MFAH onderscheidt ook de schuine originelen van 1991 van de rechtlijniger versie die Edra in 2003 introduceerde, met een basislaag onder de kleine latjes. Dat verslag en de huidige beschrijving van de maker betreffen verschillende lezingen van de constructie; geen van beide hoort een aanname over elk exemplaar te worden.3
De omtrek houdt de stukken bijeen
Ga achteruit staan en het object lost op in een fauteuil. Kom dichterbij en de afzonderlijke latten beginnen het oog in meerdere richtingen te trekken. Het ontwerp hangt ervan af dat beide lezingen beschikbaar blijven.
Daarom zou een gladde imitatie van dezelfde omtrek veel van de bedoeling missen. Het karakter van Favela leeft in de zichtbare beslissingen tussen stukken, en in de inspanning die nodig is om die beslissingen bijna moeiteloos te laten lijken.
De stoel nodigt tot een tweede blik uit juist omdat haar eerste indruk onvolledig is. Wat een hoop lijkt blijkt een bewerkte constructie; wat snel geïmproviseerd lijkt draagt een aanzienlijke hoeveelheid van iemands tijd.