De opening maakt de vorm
De meeste hoge boekenkasten bouwen een wand. Deze laat een opvallende opening. Twee beglaasde torens staan apart, halverwege verbonden door een bureau. Van voren gezien helpt de lege ruimte onder die brug het hele stuk als een enorme letter H lezen.
Het silhouet hoort bij een bureau met boekenkast uit Baltimore, omstreeks 1811 gemaakt, nu in het Met. Met meer dan 2.3 meter hoog en 1.8 meter breed heeft het de aanwezigheid van een klein stuk architectuur. Mahonie wordt in het materiaalverslag van het museum aangevuld met satijnhout, esdoorn, ceder en versierd glas.1
De opening is het bekijken waard voordat je naar het ornament gaat. Bedek haar op de foto met je hand en de compositie wordt een veel gewoner blok. Laat haar zien en de torens krijgen hun onwaarschijnlijke onafhankelijkheid terug.
Iemand veranderde het gedrukte voorstel
Het ontwerp heeft een papieren voorvader: plaat 38 van de Cabinet Dictionary van Thomas Sheraton uit 1803, de Sister's Cylinder Bookcase genoemd. De maker uit Baltimore hield de twee torens en het verbindende bureau aan maar veranderde het cilindervormige schrijfgedeelte van Sheraton in een rechthoekige valklep.1
Het is een ingrijpende verandering. Het paneel met rechte randen maakt een stevige dwarsbalk tussen de torens. Het schema hieronder haalt het ornament weg om te tonen hoe de twee boekenkasten en het schrijfgedeelte de H vestigen.
Het aankoopverslag van het Met uit 1970 benoemt verdere afwijkingen, waaronder de bovenafwerking van de torens. Het vestigt ook de aandacht op de glasversiering als manier om hun hoge vlakken op te breken.2
Een gepubliceerd ontwerp leverde dus een structuur voor verdere beslissingen. Dit object laat ons bewerking zien terwijl ze in een afgerond stuk plaatsvindt. De naam van Sheraton overleeft op het boek, terwijl de meubelmaker die deze veranderingen doorwerkte in het collectieverslag onbenoemd blijft.
Glas zet nog een oppervlak in het oppervlak
De deuren combineren beglazing met versierde gebieden die het oog vangen voordat het de schappen erachter bereikt. Het museum benoemt de techniek als verre églomisé, versiering die op de achterzijde van glas wordt aangebracht. Van voren komt de kijker het gladde glasvlak tegen voordat hij het ornament eronder bereikt.1
De bespreking van gepersonaliseerd meubilair door Cooper Hewitt legt uit hoe aan de achterzijde beschilderd en verguld glas een opvallend decoratief accent aan meubilair kon geven, inclusief persoonlijke verbanden. De voorbeelden leveren context voor de techniek en geen werkplaatstoeschrijving voor deze boekenkast.3
Op de foto is het effect een gelaagde manier van kijken: weerspiegelingen op het glas, ornament binnen de deur en diepte erachter. De torens lezen niet langer simpelweg als bergdozen. Hun fronten houden de aandacht al voordat er een boek is gekozen.
Een huwelijk is vastgelegd; een maker niet
De inscriptie verwijst naar het huwelijk van Roswell Lyman Colt en Margaret Oliver, dochter van de Baltimorese koopman Robert Oliver. Het verslag van het museum verbindt die familiegebeurtenis met de versiering; de inscriptie alleen vertelt ons niet precies wanneer het kabinet is besteld of geleverd.2
Er zijn ook stillere signaturen van plaats. Volg de gedraaide poten en een paar ingelegde lijnen spiraalt eromheen. Het Met verbindt dat detail met ander meubilair uit Baltimore.1
Het stuk beloont die veranderingen van afstand. Van de andere kant van een kamer is het de extravagante H. Dichterbij bieden glas, letters en smalle lijnen inleg persoonlijker informatie. Het dichtst van al blijft de onbeantwoorde vraag naar de persoon die van een gedrukt voorstel deze bepaalde, heerlijk onwaarschijnlijke boekenkast maakte.